Εξ αναβολής συνάντηση, 29.4.2026, 19:00

Η πρόσφατη στροφή της ιστοριογραφίας προς την ανάγνωση των επαναστάσεων του 1820-1821 στη νότια Ευρώπη ως συγκοινωνούντων γεγονότων ξαναχαράσσει τον χάρτη της «Εποχής των Επαναστάσεων». Η Ευρώπη δεν παρουσιάζεται ως μια δεδομένη γεωγραφική έννοια, αλλά ως μια έννοια ανοιχτή σε συνεχή επαναπροσδιορισμό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι πολιτικές βιογραφίες και τα γραπτά των γυναικών που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στις εξεγέρσεις του Πιεμόντε, της Σικελίας, της Ελλάδας και της Πορτογαλίας αποτελούν πολύτιμο εργαλείο για την κατανόηση των πολιτικών διεργασιών. Ενώ οι αυτοκρατορίες κατέρρεαν, τα σύνορα μεταβάλλονταν και νέες ιδέες τροφοδοτούσαν τις πολιτικές εξελίξεις, οι γυναίκες οραματίζονταν διαφορετικές μορφές πολιτικής συγκρότησης που θα τους επέτρεπαν να ανακτήσουν τη φθίνουσα κοινωνική τους ισχύ. Άλλοτε αξιοποιούσαν τα μέσα που ήδη διέθεταν, όπως τα σαλόνια και οι μεταφράσεις, και άλλοτε διεύρυναν τα όρια του δυνατού για το φύλο τους, γράφοντας πρωτότυπα έργα ή συμμετέχοντας σε μυστικές εταιρείες. Από την Ελισάβετ Μουτζάν και την Ευανθία Καΐρη έως την Ισαβέλα Θεοτόκη, τη Χοσέφα Αμάρ και την Μπιάνκα Ντε Σιμόνι, μέσα σε διαφορετικά κοινωνικά, γλωσσικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα, ανιχνεύεται ένα κοινό νήμα έμφυλης επαναστατικής πρακτικής. Το νήμα αυτό μας επιτρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις κατηγορίες της ιστορικής ανάλυσης της περιόδου όχι με βάση τα εθνικά σύνορα που χαράχθηκαν αργότερα, αλλά με τις εννοιολογικές κατηγορίες που ίσχυαν το 1820.