Συναντήσεις - συζητήσεις

Αρχική » Δραστηριότητες » Συναντήσεις - συζητήσεις
Η ΕΜΝΕ οργανώνει από το 1975 στα Γραφεία της, ανά δεκαπενθήμερο περίπου και ημέρα Τετάρτη, δημόσιες ομιλίες-συζητήσεις σε θέματα νεοελληνικού κυ­ρίως ενδιαφέροντος. Πλήρες χρονικό των συναντήσεων αυτών από το 1975 μπορείτε να δείτε εδώ. Οι δεκαπενθήμερες συναντήσεις πήραν από το 1977 και ύστερα, τη μορφή ομιλιών σε ειδικά θέ­ματα. Βασική επιδίωξη της ΕΜΝΕ είναι οι ανακοινώσεις να έχουν, κατά το δυνατόν, σεμιναριακό χαρακτήρα: να αναφέρονται δηλαδή σε ένα συγκεκριμένο θέμα, νεοελληνικού ή ιστοριογραφικού γενικά ενδιαφέροντος, το οποίο αποτελεί αντικείμενο μελέτης του ομιλη­τή, και να επιτρέπουν τον διάλογο με το ακροατήριο. Το πρό­γραμμα των ομιλιών καταρτίζεται από την Επιτροπή Παρουσιά­σεων, η οποία αναζητά τους ομιλητές στον κύκλο των νεοελληνι­στών, με την ευρεία έννοια του όρου, αλλά και στον χώρο των ιστορικών γενικά και των επιστημόνων με ιστοριογραφικά ενδια­φέροντα. Επιδίωξη της Επιτροπής είναι να αντιπροσωπεύονται στο πρόγραμμα, κατά το δυνατόν, όλοι οι τομείς της ιστορικής επιστήμης.

Οι ομιλίες έχουν συνήθως τον χαρακτήρα της παρουσίασης μιας ερευνητικής εργασίας «εν τω γίγνεσθαι», χωρίς να αποκλείον­ται βέβαια και οι παρουσιάσεις ολοκληρωμένων εργασιών. Στόχος της Εταιρείας πάντως είναι οι ομιλίες να μην είναι εξαντλητικές και να επιτρέπουν τη συμμετοχή του ακροατηρίου. Η διαδικασία που ακολουθείται είναι συνήθως η ακόλουθη: Ο ομιλητής παρου­σιάζει σε γενικές γραμμές το θέμα του, που μπορεί να είναι και αντικείμενο διδακτορικής διατριβής, τις μεθοδολογικές επιλογές του, τα προβλήματα που συναντά στην έρευνα και τη μελέτη του θέματός του και τους τρόπους με τους οποίους προσπάθησε να τα αντιμετωπίσει. Ακολουθεί συζήτηση πάνω στα ζητήματα που έθε­σε ο ομιλητής και αναζητούνται μέσα από τον διάλογο εναλλα­κτικοί δρόμοι για την αντιμετώπιση των θεωρητικών και ερευνη­τικών προβλημάτων. Η παρακολούθηση των ομιλιών από το ακροα­τήριο και η συμμετοχή του στη συζήτηση διευκολύνεται απο μι­κρές περιλήψεις ή άλλα σχετικά κείμενα που o εισηγητής μοιρά­ζει πριν από την ομιλία του. Παράλληλα με τις ομιλίες αυτές, γίνονται συλλογικές παρουσιάσεις ερευνητικών εργασιών και ανοι­χτές συζητήσεις πάνω σε ποικίλα θέματα και προβλήματα της σύγχρονης ιστοριογραφίας.

Από το φθινόπωρο του 2003 όταν καταρτίζεται το πρόγραμμα των παρουσιάσεων, ορίζονται για κάθε μία από αυτές ένας, δύο ή και περισσότεροι "συζητητές", ειδικοί δηλαδή κατά τεκμήριο ερευνητές, οι οποίοι με τις παρατηρήσεις και τις παρεμβάσεις τους, όταν ο ομιλητής τελειώσει, συμβάλλουν στο να ακολουθήσει μία δημιουργική συζήτηση.

Αν είσαι ερευνήτρια/ερευνητής και θέλεις να παρουσιάσεις τη δουλειά σου στο πλαίσιο των συναντήσεων της ΕΜΝΕ, ή αν θέλεις να προτείνεις οτιδήποτε σχετικό με τις συναντήσεις-συζητήσεις, στείλε μας ένα μήνυμα από εδώ, δίνοντας όλες τις απαραίτητες πληροφορίες (ιδιότητα, θέμα, πλαίσιο της έρευνας).


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ


ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2018
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΟΜΙΛΗΤΕΣ-ΣΥΖΗΤΗΤΕΣ ΘΕΜΑ - ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τετάρτη, 11.10.2017 Όλγα Κατσιαρδή-Hering

Συζητητές: Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Ίκαρος Μαντούβαλος
Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, 1975-2017: Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον

Αφορμή για τη συνάντηση αυτή και την εμφάνισή μου στο αγαπητό κοινό του Μνήμονα είναι η αφυπηρέτησή μου από το Πανεπιστήμιο, αλλά και η συνειδητοποίηση ότι μέρος της αιτίας για την ένταξή μου στην ερευνητική κοινότητα αποτέλεσε και η ομάδα των ιδρυτών του Μνήμονα, που τους γνώρισα ως φοιτήτρια λίγο πριν το 1975. Σε αυτούς θα αφιερώσω τις σκέψεις για μια προσωπική και όχι, ίσως, αντικειμενική αποτίμηση της ιστοριογραφίας περί τον Νέο Ελληνισμό. Άξονες της συζήτησης, στην οποία θα ήθελα να επικεντρωθούμε, είναι οι τάσεις που υπήρχαν και οδήγησαν στη σύνθεση της Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, 1204-1827 (Απ. Βακαλόπουλος), στην έκδοση της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους (Εκδοτική Αθηνών), εκείνες που προετοίμασαν την Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, 1770-2000  (επιμ. Β. Παναγιωτόπουλος, Τα Νέα) και αυτές τις οποίες ζούμε και αναμένουμε να εξελιχθούν, που ίσως να μην καταλήξουν σε μια νέα συνολική αποτίμηση, αλλά σίγουρα θα εκπροσωπούν τον καιρό τους. Συνηθίζεται να τονίζεται η απομόνωση της νεοελληνικής ιστοριογραφίας πριν από το 1975 (ήταν όμως πράγματι έτσι;), η μεγάλη συμβολή της λεγόμενης σχολής των Annales και των εκ Γαλλίας φωτισμένων ιστορικών μετά την μεταπολίτευση. Ανάπτυξη της μελέτης του νεοελληνικού διαφωτισμού: ναι, εξαιτίας της φωτεινής παρουσίας εκ Γαλλίας του Κ. Θ. Δημαρά και του Φ. Ηλιού, αλλά και του Π. Κιτρομηλίδη (εξ Η.Π.Α.) κ.ά.· αλλά μήπως η φωτεινή αυτή επίδραση άφησε στη σκιά τους λόγιους της κεντρικής Ευρώπης και της εκεί ελληνικής διασποράς; Ανάκτηση, λοιπόν, του «χαμένου χρόνου» στο παρόν και στο μέλλον. Οικονομική ιστορία: Καταλυτικός ο ρόλος του Σπ. Ασδραχά και του Β. Κρεμμυδά και η συνομιλία τους με τη γαλλική, κυρίως, οικονομική ιστοριογραφία. Μετά τα χρόνια ακμής στον τομέα του εμπορίου, της ναυτιλίας (μια από τις πιο διεθνοποιημένες σύγχρονες τάσεις της ιστορίας του Νέου Ελληνισμού), περνάμε στην ιστορία των επιχειρήσεων, τη συλλογική οικονομική βιογραφία κ.ά.
Πού βρισκόμαστε, όμως, με άλλες τάσεις; Τάσεις πολιτικής ιστορίας (ιστορία των κομμάτων), ανθρωπολογίας, ιστορίας της οικογένειας κ.λπ. οφείλουν την ανάπτυξή τους στην επίδραση των Annales και τη γαλλική ιστοριογραφία και μόνο; Πού είναι η συμβολή της αντίστοιχης ομάδας του Cambridge, της Βιέννης; Η ανάπτυξη της ιστοριογραφίας της ελληνοβενετικής ανατολής; Οι οθωμανικές σπουδές;
Ερωτήσεις και απορίες μάλλον της αποχωρούσης; Μπορεί και όχι. 
Τετάρτη, 1.11.2017 Χαρά Ροβίθη

Συζητητές: Κατερίνα Γαρδίκα, Τάσος Σακελλαρόπουλος
Φορείς της μνήμης εν τω γίγνεσθαι: ο ασθενής-στρατιώτης στον πόλεμο του ’40-41

Οι υγειονομικές υπηρεσίες του στρατού και η νοσηλεία που παρέχουν εν καιρώ πολέμου δεν είναι δυνατόν να εξομοιωθούν με την ιατρική θεραπεία σε περίοδο ειρήνης. Με αυτό το δεδομένο και έχοντας ως κέντρο του ενδιαφέροντος τους ανάπηρους του πολέμου του ’40, ξεκινώ από κάποιες σκέψεις σχετικά με τον προσδιορισμό της έννοιας της παθολογίας στο στρατό και τους όρους με τους οποίους γίνεται η ταύτιση με την έννοια του ασθενούς-τραυματία. Με άλλα λόγια διατυπώνω την υπόθεση ότι δεν υπάρχει ευθεία απάντηση στην ερώτηση ποιος είναι ο υγιής ή ο ασθενής στρατιώτης στην εμπόλεμη Ελλάδα του 1940.
Σε αυτήν την παρουσίαση δεν γίνεται εξαντλητική διερεύνηση της ιατρικής παρέμβασης και νοσηλείας στον πόλεμο του ’40-41, αλλά μια ανάλυση ορισμένων όψεων αυτής της δράσης. Παράλληλα, με την καταγραφή διαφορετικών κατηγοριών στρατιωτών, που προσδιορίζονται ως μη υγιείς, επιχειρείται και ο συσχετισμός αυτού του προσδιορισμού με την αφηγηματική εκφορά των αναμνήσεών τους.
Τετάρτη, 15.11.2017 Μάγδα Φυτιλή

Συζητήτριες: Μαρία Δαμηλάκου, Δήμητρα Λαμπροπούλου
«Ποιες μνήμες; Για ποια δημοκρατία;»: μια συγκειμενοποίηση και ιστορικοποίηση των πολιτικών μνήμης σε Ελλάδα, Ισπανία και Αργεντινή

Η εν λόγω ομιλία θα επικεντρωθεί στην ανάλυση της δημόσιας διαχείρισης του τραυματικού παρελθόντος στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Αργεντινή. Εάν το κράτος συνιστά τη θεσμοθετημένη σφαίρα έκφρασης πολύπλοκων κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών, τότε οι πολιτικές μνήμης αποτυπώνουν τόσο την πολιτική, οικονομική και κοινωνική συγκυρία της περιόδου κατά την οποία υιοθετούνται, όσο και τα παραταξιακά ερμηνευτικά σχήματα και τις πολιτικές στοχεύσεις εκείνων που κατέχουν κάθε φορά την εξουσία. Επομένως, είναι απαραίτητο να συγκειμενοποιήσουμε και να ιστορικοποιήσουμε τις πολιτικές μνήμης, ώστε να κατανοήσουμε τόσο το ίδιον περιεχόμενό τους, όσο και το περιεχόμενο που δίνεται κάθε φορά στη δημοκρατία. Συγκεκριμένα θα αναλυθούν τα μέτρα μεταβατικής δικαιοσύνης (οι δίκες στην Ελλάδα και την Αργεντινή και η γενικευμένη αμνηστία στην Ισπανία), οι πολιτικές μνήμης που θεσπίστηκαν στη δεκαετία του ’80 και του ’90 (η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και η άρση των συνεπειών του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα, τα μέτρα υλικής αποκατάστασης στην Ισπανία, ο νόμος που έθεσε τέρμα στις δίκες, ο νόμος της οφειλόμενης υπακοής και ο νόμος που έδινε χάρη στους καταδικασθέντες στην Αργεντινή), και τέλος το «δεύτερο κύμα διαπραγμάτευσης με το παρελθόν» (ο νόμος για την Ιστορική Μνήμη στην Ισπανία, οι νέες δίκες και η νέα ερμηνεία του «ποτέ ξανά» στην Αργεντινή).
Τετάρτη, 29.11.2017 Σοφία Ματθαίου

Συζητητής: Κώστας Ράπτης
Σχέδια για την ίδρυση «Εταιρείας των εν Γοττίγγη Γραικών» κατά τις παραμονές της Επανάστασης

Στο ακατάτακτο τμήμα του Αρχείου του Κωνσταντίνου Ασώπιου στην Εθνική Βιβλιοθήκη σώζονται αποσπάσματα τριών σχεδίων κανονισμού ενός(;) ελληνικού προεπαναστατικού συλλόγου στη Γοττίγγη. Στο ένα υπονοείται μία «πατριωτική Αδελφότητα», την οποία προβλέπεται ότι θα συγκροτήσουν Έλληνες όλων των επαγγελματικών ομάδων, και στα άλλα δύο αναφέρεται σαφώς ο τίτλος «Φιλική Εταιρεία των εν Γοττίγγη Γραικών» με μέλη τους Έλληνες σπουδαστές στο πανεπιστήμιο της Γοττίγγης.
Τα σχέδια περιέχουν ορισμένες ταυτόσημες διατυπώσεις και προβλέψεις («πατριωτική αδελφότης», «κοινή πατρίς», «ενότης και φωτισμός της Ελλάδος», «ιερός δεσμός» μεταξύ των μελών, όρκος για την τήρηση των κανονισμών), ενώ η μόνη χρονολογία που αναφέρεται, στο ένα σχέδιο, είναι το 1819. Από το περιεχόμενο συνάγεται καταρχήν η σύνδεση με τον κοραϊκό κύκλο, τον «Λόγιο Ερμή», καθώς και με την υπό ίδρυση Ιόνιο Ακαδημία και τον Γκίλφορντ, ενώ είναι αδιαμφισβήτητος ο πατριωτικός στόχος σε όλα τα σχέδια. Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι στους πρώτους Έλληνες που εγκατέλειψαν τις σπουδές τους, για να συμμετέχουν στην Επανάσταση, συγκαταλέγεται η ομάδα των «εν Γοττίγγη» (Θεόκλητος Φαρμακίδης, Κύριλλος Λιβέριος, κ.ά.)
Πρόκειται για μία εταιρεία ή για δύο; Υλοποιήθηκαν τα σχέδια αυτά ή όχι; Ο φοιτητικός σύλλογος που φαίνεται να είναι ο στόχος του τρίτου σχεδίου συνδέεται με αντίστοιχες συσσωματώσεις στα γερμανικά πανεπιστήμια της εποχής; Αυτά είναι ορισμένα από τα ερωτήματα που θα συζητηθούν.
Τετάρτη, 13.12.2017 Αντώνης Αμπούτης

Συζητήτριες: Φωτεινή Ντάνου, Αθηνά Συριάτου 
Αριστοκρατική διακυβέρνηση και εμβάθυνση του βρετανικού νεωτερικού κράτους
στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα


Κατά την περίοδο μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, το βρετανικό κράτος πέρασε μία έντονα μεταβατική περίοδο εμβάθυνσης και επέκτασης των υποδομικών δικτύων εξουσίας του. Οι διαδρομές αυτής της επέκτασης και εμβάθυνσης των κρατικών δικτύων το πρώτο μισό του 19ου αιώνα είναι δυνατόν να ανιχνευθούν σε μικροϊστορικό επίπεδο μέσα από τη μελέτη των συζητήσεων στη Βουλή των Κοινοτήτων για τα θέματα της αστυνόμευσης και της εκπαίδευσης το 1839.
Ειδικότερα, δίνεται η δυνατότητα να ανιχνευθούν πολιτικές στρατηγικές και ρητορικές νομιμοποίησης εκ μέρους της αριστοκρατικής πολιτικής ελίτ αναφορικά με την επέκταση των λειτουργιών του κράτους. Οι διαμορφούμενες στρατηγικές και οι ρητορικές νομιμοποίησης, οι οποίες υιοθετούνταν από τους βρετανούς αριστοκράτες προέκυπταν σε μεγάλο βαθμό από την εν μέρει ανασημασιοδότηση πολιτικών αφηγημάτων και προσλήψεων της ύστερης Αναγέννησης και, κατά κύριο λόγο, του 17ου αιώνα. Η ανασημασιοδότηση αυτή βρισκόταν σε στενή συνάφεια με τις νέες προκλήσεις τις οποίες αντιμετώπιζε η πολιτική ελίτ, όπως ήταν οι νέες συνθήκες στα αναπτυσσόμενα αστικά κέντρα και ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός, καθώς και με την πολιτική σύγκρουση ανάμεσα στους Ουίγους και τους Τόρις. 
Με αυτόν τον τρόπο, είναι δυνατόν να εντοπιστεί η σύνδεση ανάμεσα στις προσλήψεις και τα αφηγήματα του 17ου αιώνα με πολιτικές πρακτικές που σχετίζονταν με την εμβάθυνση του νεωτερικού κράτους, καθώς και με προσλήψεις που άπτονταν της εθνικής ταυτότητας, του πολιτικού συντηρητισμού και του πολιτικού φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα.
Τετάρτη, 10.1.2018 Μάριος Δημητριάδης

Συζητητές: Κώστας Γαγανάκης, Νίκος Καραπιδάκης
Το θέατρο ως πεδίο προώθησης πολιτικών και οικονομικών διεκδικήσεων και ως χώρος εκτόνωσης κοινωνικών συγκρούσεων στις αγγλικές πόλεις του ύστερου Μεσαίωνα

Στη διάρκεια του 14ου αιώνα, οι αστικές συντεχνίες κατόρθωσαν να επιβληθούν στα αστικά συμβούλια με την προώθηση των οικονομικά ισχυρών μελών τους, αποκτώντας τόσο τον πολιτικό, όσο και τον οικονομικό έλεγχο πολλών αγγλικών πόλεων. Η εξουσιαστική αναδιανομή από τους γαιοκτήμονες στους εμπόρους δημιούργησε μια νέα πολιτική και οικονομική πραγματικότητα, στην οποία η συμμετοχή σε μια επαγγελματική συνένωση ήταν αναγκαία για την εύρεση εργασίας. Καθώς η εμπλοκή των συντεχνιών στα αστικά συμβούλια προϋπέθετε την οικονομική ισχυροποίησή τους, ο κόσμος της εργασίας συμμετείχε ενεργά, επιδιώκοντας παράλληλα να εξασφαλίσει τους συναδέλφους τους, που βρίσκονταν στο έλεος της φιλανθρωπίας και που δεν τους ανταγωνίζονταν. Από τα μέσα του 14ου έως τα τέλη του 15ου αιώνα, παρατηρούνται πολιτικοί και οικονομικοί ανταγωνισμοί α) μεταξύ του στέμματος και των αστικών εξουσιαστικών φορέων-μελών των αστικών συντεχνιών, β) μεταξύ των εργαζομένων και των εργοδοτών και γ) μεταξύ των υπάλληλων στρωμάτων με τις αστικές αρχές και την Εκκλησία. Οι πολιτικές των αστικών εξουσιαστικών φορέων σε συνδυασμό με τις «κρίσεις» της περιόδου και την αδυναμία έκφρασης πολιτικού λόγου, ως απόρροιας τόσο του οικονομικού αποκλεισμού όσο και των παγιωμένων θεολογικών διδαχών, οδήγησαν τα μέλη των αστικών κοινοτήτων να καταφύγουν σε νέα εργαλεία πίεσης, μεταξύ άλλων στη δραματουργία και τα συντεχνιακά τελετουργικά, με στόχο τη διατήρηση των παραδοσιακών προνομίων τους και την διεκδίκηση νέων. Η ανακοίνωση εξετάζει πρώτον τους τρόπους με τους οποίους το εκκλησιαστικό/λαϊκό θέατρο μετασχηματίστηκε σε χώρο δημόσιας αντιπαράθεσης και προώθησης των πολιτικών και οικονομικών διεκδικήσεων των μελών των αστικών κοινωνιών. Δεύτερον αναδεικνύει τα πολιτικά επιχειρήματά τους, όπως αποκρυσταλλώθηκαν μέσα από τα θεατρικά δρώμενα και τρίτον εξετάζει την «κρυφή ατζέντα» των υπάλληλων στρωμάτων, η οποία στη βάση της ανά-νοηματοδότησης των εκκλησιαστικών διδαχών οδηγούσε σε κοινωνικές συγκρούσεις.
Τετάρτη, 24.1.2018 Χρήστος Τριανταφύλλου

Συζητητές: Δήμητρα Λαμπροπούλου, Ηλίας Νικολακόπουλος
Συγκροτώντας τον «εθνάρχη»: πολιτικές χρήσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου και της εποχής του στη μεταπολεμική Ελλάδα (1945-1967)

Καθώς οι συλλογικές αναπαραστάσεις για το ιστορικό παρελθόν αποκτούν συνεχώς νέες στρωματώσεις, ορισμένες «στιβάδες» τείνουν να θεωρούνται τόσο στέρεες, ώστε να περιβάλλονται με την αύρα του αυτονόητου. Μια τέτοια «στιβάδα» είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η εποχή που θεωρούμε πως αυτός συμπυκνώνει. Αν και ο κρητικός πολιτικός έχει λάβει πλέον ορισμένα σταθερά χαρακτηριστικά στη δημόσια μνήμη, αυτό δεν σημαίνει πως ήταν πάντοτε έτσι. Η παρούσα ανακοίνωση βασίζεται στην εν εξελίξει διδακτορική διατριβή του γράφοντος, όπου γίνεται μια απόπειρα να σκιαγραφηθούν ορισμένες όψεις της ιστορικής διαδικασίας με την οποία ο Βενιζέλος έφτασε να θεωρείται σήμερα αυτονόητα «εθνάρχης».
Αυτή η διαδικασία δεν ήταν σε καμία περίπτωση γραμμική: στο διάστημα 1945-1967, ο κρητικός πολιτικός έγινε αντικείμενο επίκλησης από πλήθος πολιτικών φορέων και κομμάτων, από οργανώσεις και συλλόγους κάθε είδους. Η κάθε μερίδα τον μνημόνευε για τους δικούς της λόγους και σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες, με αποτέλεσμα να μπορεί να εντοπιστεί ένα πλήθος εικόνων και αναπαραστάσεων για τον Βενιζέλο. Μερικές από αυτές είναι: ο Βενιζέλος ως εθνάρχης και δημιουργός του σύγχρονου ελληνικού κράτους, ως πρόδρομος του μεταπολεμικού αντικομμουνιστικού πολιτικού συστήματος, ως επαναστάτης, ως πηγή ανολοκλήρωτων μεταρρυθμίσεων, κ.ο.κ. Ο κύριος άξονας αυτής της εργασίας είναι οι μεταπολεμικές πολιτικές χρήσεις του προσώπου του Βενιζέλου και της εποχής του, στο πλαίσιο της δημόσιας ιστορίας και της ανάγκης για επίκληση ενός παρελθόντος που θεωρείται πως μπορεί να καθοδηγήσει το παρόν.
Μέσα από τη χρήση ποικίλων και ετερόκλητων πηγών, στόχος της εργασίας είναι να αναδειχθεί το περίπλοκο μωσαϊκό της συλλογικής μνήμης και, κυρίως, η χρήση του ιστορικού παρελθόντος ως συμβόλου μέσω του οποίου τόσα διαφορετικά ατομικά και συλλογικά υποκείμενα νιώθουν την ανάγκη να επικαλεστούν τον Βενιζέλο και να συγκρουστούν με άλλους προς υπεράσπιση της δικής τους εκδοχής του παρελθόντος. Το βασικό ερώτημα αυτής της εργασίας είναι, εν τέλει, το εξής: πώς λειτουργεί σε πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο η επίκληση ενός σημαντικού ιστορικού προσώπου στη μεταπολεμική ελληνική συγκυρία;
Oι συναντήσεις-συζητήσεις γίνονται στα γραφεία της Eταιρείας, Zωσίμου 11 (κάθετος Λασκάρεως) και είναι δημόσιες. Aρχίζουν στις 8.00 το βράδυ.
EΠITPOΠH ΣYNANTHΣEΩN-ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ:
Βαγγέλης Σαράφης (vagsar@hotmail.com), Κατερίνα Δέδε (kdede@eie.gr), Έλλη Δρούλια (e.droulia@parliament.gr), Βαγγέλης Καραμανωλάκης (karamanolakis@askiweb.gr), Μαριτίνα Λεοντσίνη  (maritinaleontsini@gmail.com), Μαρία Μάμαλη (mariamamali8@gmail.com), Ίκαρος Μαντούβαλος  (ikmadou@yahoo.gr), Κώστας Μέκκας (k.mekkas@yahoo.com), Νίκος Μέλιος (meliosni@otenet.gr), Ελένη Μπενέκη (BenekiE@piraeusbank.gr), Γιάννης Παπακονδύλης  (john_papak@hotmail.com), Τάσος Σακελλαρόπουλος  (sakellaropoulos@benaki.gr), Χρήστος Τριανταφύλλου  (vivawarlocks@yahoo.gr), Ελένη Τσουραπά (etsourapa@hotmail.com), Διονύσης Φαραός  (dionysisfaraos@gmail.com), Μιχάλης Φέστας (michfest@hotmail.com), Φιλίππα Χορόζη (filippa.chorozi@gmail.com)
Αν θέλετε το πρόγραμμα σε αρχείο pdf, κάντε κλικ εδώ παρακάτω αριστερά, στο κουμπί Κατέβασμα αρχείου 

Χρονικό των συναντήσεων-συζητήσεων από το 1975

Κατέβασμα αρχείου
Τελευταία νέα
Νέο πρόγραμμα συναντήσεων-συζητήσεων
29/09/2017
Δημοσιεύθηκε το νέο πρόγραμμα συναντήσεων-συζητήσεων (Οκτώβριος 2017-Ιανουάριος 2018)
Επόμενη συνάντηση-συζήτηση, 11.10.17
29/09/2017
Επόμενη συνάντηση-συζήτηση, 11.10.17