Συναντήσεις - συζητήσεις

Η ΕΜΝΕ οργανώνει από το 1975 στα Γραφεία της, ανά δεκαπενθήμερο περίπου και ημέρα Τετάρτη, δημόσιες ομιλίες-συζητήσεις σε θέματα νεοελληνικού κυ­ρίως ενδιαφέροντος. Πλήρες χρονικό των συναντήσεων αυτών από το 1975 μπορείτε να δείτε εδώ. Οι δεκαπενθήμερες συναντήσεις πήραν από το 1977 και ύστερα, τη μορφή ομιλιών σε ειδικά θέ­ματα. Βασική επιδίωξη της ΕΜΝΕ είναι οι ανακοινώσεις να έχουν, κατά το δυνατόν, σεμιναριακό χαρακτήρα: να αναφέρονται δηλαδή σε ένα συγκεκριμένο θέμα, νεοελληνικού ή ιστοριογραφικού γενικά ενδιαφέροντος, το οποίο αποτελεί αντικείμενο μελέτης του ομιλη­τή, και να επιτρέπουν τον διάλογο με το ακροατήριο. Το πρό­γραμμα των ομιλιών καταρτίζεται από την Επιτροπή Παρουσιά­σεων, η οποία αναζητά τους ομιλητές στον κύκλο των νεοελληνι­στών, με την ευρεία έννοια του όρου, αλλά και στον χώρο των ιστορικών γενικά και των επιστημόνων με ιστοριογραφικά ενδια­φέροντα. Επιδίωξη της Επιτροπής είναι να αντιπροσωπεύονται στο πρόγραμμα, κατά το δυνατόν, όλοι οι τομείς της ιστορικής επιστήμης.

Οι ομιλίες έχουν συνήθως τον χαρακτήρα της παρουσίασης μιας ερευνητικής εργασίας «εν τω γίγνεσθαι», χωρίς να αποκλείον­ται βέβαια και οι παρουσιάσεις ολοκληρωμένων εργασιών. Στόχος της Εταιρείας πάντως είναι οι ομιλίες να μην είναι εξαντλητικές και να επιτρέπουν τη συμμετοχή του ακροατηρίου. Η διαδικασία που ακολουθείται είναι συνήθως η ακόλουθη: Ο ομιλητής παρου­σιάζει σε γενικές γραμμές το θέμα του, που μπορεί να είναι και αντικείμενο διδακτορικής διατριβής, τις μεθοδολογικές επιλογές του, τα προβλήματα που συναντά στην έρευνα και τη μελέτη του θέματός του και τους τρόπους με τους οποίους προσπάθησε να τα αντιμετωπίσει. Ακολουθεί συζήτηση πάνω στα ζητήματα που έθε­σε ο ομιλητής και αναζητούνται μέσα από τον διάλογο εναλλα­κτικοί δρόμοι για την αντιμετώπιση των θεωρητικών και ερευνη­τικών προβλημάτων. Η παρακολούθηση των ομιλιών από το ακροα­τήριο και η συμμετοχή του στη συζήτηση διευκολύνεται απο μι­κρές περιλήψεις ή άλλα σχετικά κείμενα που o εισηγητής μοιρά­ζει πριν από την ομιλία του. Παράλληλα με τις ομιλίες αυτές, γίνονται συλλογικές παρουσιάσεις ερευνητικών εργασιών και ανοι­χτές συζητήσεις πάνω σε ποικίλα θέματα και προβλήματα της σύγχρονης ιστοριογραφίας.

Από το φθινόπωρο του 2003 όταν καταρτίζεται το πρόγραμμα των παρουσιάσεων, ορίζονται για κάθε μία από αυτές ένας, δύο ή και περισσότεροι "συζητητές", ειδικοί δηλαδή κατά τεκμήριο ερευνητές, οι οποίοι με τις παρατηρήσεις και τις παρεμβάσεις τους, όταν ο ομιλητής τελειώσει, συμβάλλουν στο να ακολουθήσει μία δημιουργική συζήτηση.

Αν είσαι ερευνήτρια/ερευνητής και θέλεις να παρουσιάσεις τη δουλειά σου στο πλαίσιο των συναντήσεων της ΕΜΝΕ, ή αν θέλεις να προτείνεις οτιδήποτε σχετικό με τις συναντήσεις-συζητήσεις, στείλε μας ένα μήνυμα από εδώ, δίνοντας όλες τις απαραίτητες πληροφορίες (ιδιότητα, θέμα, πλαίσιο της έρευνας).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ

	ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2026
Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026   Νίκος Καραπιδάκης – Νίκος Κοκκομέλης Συζητήτρια: Λουκία Ευθυμίου	Το Βιβλίο της Πολιτείας των Κυριών της Κριστίν ντε Πιζάν   Η Κριστίν ντε Πιζάν έχει συχνά θεωρηθεί ως «η μητέρα του φεμινισμού». Γεννημένη στη Βενετία το 1365, η συγγραφέας του Βιβλίου της Πολιτείας των Κυριών υπήρξε η πρώτη γυναίκα των γραμμάτων που έζησε από την πένα της. Φιλόσοφος, χρονικογράφος και ποιήτρια, άφησε ένα εκτεταμένο έργο –ποιητικές συλλογές, πολιτικές πραγματείες και φιλοσοφικά δοκίμια– το οποίο γνώρισε ποικίλες αναγνωστικές και εκδοτικές τύχες, άλλοτε ακολουθώντας και άλλοτε αντιβαίνοντας τα στερεότυπα που συνοδεύουν τις ιδέες μας για τη θέση των γυναικών στον καιρό της. Χρονολογημένο μεταξύ 1405 και 1407, Το Βιβλίο της Πολιτείας των Κυριών είναι μια αλληγορική αφήγηση στην οποία η συγγραφέας συνομιλεί με τρεις γυναικείες μορφές –τη Λογική, την Ορθότητα και τη Δικαιοσύνη– ώστε να οικοδομήσει μια συμβολική πόλη, κατοικημένη από γυναίκες του παρελθόντος που διακρίθηκαν για την αρετή, τη σοφία ή την πνευματική τους δράση. Στόχος αυτής της πρώτης «γυναικείας» επανανάγνωσης της ιστορίας είναι η συγκρότηση μιας αντιρρητικής επιχειρηματολογίας απέναντι στα αρνητικά στερεότυπα που είχε διαμορφώσει η λογοθεσία αιώνων. Διανοητικό προϊόν μιας άλλης εποχής, το έργο δεν είναι μόνο σύμβολο ή επίδικο, αλλά ένα κείμενο-σταθμός στην ιστορία των ιδεών και σημείο αναφοράς στην ιστορία της λογοτεχνίας. Στην ομιλία θα παρουσιαστεί η πρώτη ελληνική μετάφραση του Βιβλίου της Πολιτείας των Κυριών, συνοδευόμενη από εισαγωγή και σχολιασμό, αναδεικνύοντας το έργο ως πρόταση μιας νέας ιστορικής θέασης, ως τεκμήριο συγκρότησης μιας πρώιμης συγγραφικής ταυτότητας, ως σύνθεση λόγων και πηγών και ως συστηματική υπεράσπιση της θέσης των γυναικών στο ηθικό και διανοητικό σύμπαν του ύστερου Μεσαίωνα.
Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026   Κωνσταντίνος Στράτος   Συζητητές: Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Λαμπρινή Ρόρη	«Μια ομάδα επίορκων αξιωματικών αφού πρώτα εξηπάτησε τις ίδιες τις ένοπλες δυνάμεις, κατέλυσε τη Δημοκρατία»: ο εκδημοκρατισμός των Ενόπλων Δυνάμεων και η αναδιαμόρφωση της μνήμης τους (1981-1987)   Στις 18 Οκτωβρίου 1981 το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές, έχοντας ως βασικό κυβερνητικό στόχο, μεταξύ άλλων, τον εκδημοκρατισμό των Ενόπλων Δυνάμεων. Σύμφωνα με την κυβερνητική ρητορική, ο εκδημοκρατισμός θα εξασφάλιζε τη λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων με γνώμονα τα συμφέροντα του έθνους, κάτι που μέχρι τότε δεν έκαναν, όπως φάνηκε περίτρανα και από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974. Μέσα από αυτόν, οι κυβερνήσεις του Α. Παπανδρέου επιχειρούσαν να διασφαλίσουν την προσήλωση των Ενόπλων Δυνάμεων στην Τρίτη Δημοκρατία και ειδικότερα στην αμυντική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, και να καλλιεργήσουν, ταυτόχρονα, την εμπιστοσύνη της ελληνικής κοινωνίας προς αυτές, εμπιστοσύνη η οποία είχε τραυματιστεί από την εμπειρία της στρατιωτικής δικτατορίας. Βασικό εργαλείο για την υλοποίηση του εκδημοκρατισμού ήταν και η διαμόρφωση και θεσμοποίηση μιας νέας επίσημης μνήμης για τον ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων στην τότε πρόσφατη ελληνική ιστορία. Η νέα επίσημη μνήμη δεν ήταν, ωστόσο, αποτέλεσμα απλής επιβολής της από την κυβέρνηση. Αντιθέτως, ήταν αποτέλεσμα μιας σιωπηρής διαπραγμάτευσης της πολιτικής ηγεσίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Τετάρτη 1 Απριλίου 2026   Ελισάβετ Παπαλεξοπούλου   Συζητήτριες: Έφη Αβδελά, Μαριτίνα Λεοντσίνη	Πέρα από το έθνος: οι γυναίκες και η διαπραγμάτευση της πολιτικής ισχύος στη νότια Ευρώπη του 19ου αιώνα   Η πρόσφατη στροφή της ιστοριογραφίας προς την ανάγνωση των επαναστάσεων του 1820-1821 στη νότια Ευρώπη ως συγκοινωνούντων γεγονότων ξαναχαράσσει τον χάρτη της «Εποχής των Επαναστάσεων». Η Ευρώπη δεν παρουσιάζεται ως μια δεδομένη γεωγραφική έννοια, αλλά ως μια έννοια ανοιχτή σε συνεχή επαναπροσδιορισμό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι πολιτικές βιογραφίες και τα γραπτά των γυναικών που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στις εξεγέρσεις του Πιεμόντε, της Σικελίας, της Ελλάδας και της Πορτογαλίας αποτελούν πολύτιμο εργαλείο για την κατανόηση των πολιτικών διεργασιών. Ενώ οι αυτοκρατορίες κατέρρεαν, τα σύνορα μεταβάλλονταν και νέες ιδέες τροφοδοτούσαν τις πολιτικές εξελίξεις, οι γυναίκες οραματίζονταν διαφορετικές μορφές πολιτικής συγκρότησης που θα τους επέτρεπαν να ανακτήσουν τη φθίνουσα κοινωνική τους ισχύ. Άλλοτε αξιοποιούσαν τα μέσα που ήδη διέθεταν, όπως τα σαλόνια και οι μεταφράσεις, και άλλοτε διεύρυναν τα όρια του δυνατού για το φύλο τους, γράφοντας πρωτότυπα έργα ή συμμετέχοντας σε μυστικές εταιρείες. Από την Ελισάβετ Μουτζάν και την Ευανθία Καΐρη έως την Ισαβέλα Θεοτόκη, τη Χοσέφα Αμάρ και την Μπιάνκα Ντε Σιμόνι, μέσα σε διαφορετικά κοινωνικά, γλωσσικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα, ανιχνεύεται ένα κοινό νήμα έμφυλης επαναστατικής πρακτικής. Το νήμα αυτό μας επιτρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις κατηγορίες της ιστορικής ανάλυσης της περιόδου όχι με βάση τα εθνικά σύνορα που χαράχθηκαν αργότερα, αλλά με τις εννοιολογικές κατηγορίες που ίσχυαν το 1820.
Τετάρτη 15 Απριλίου 2026   Δημήτρης Καμούζης   Συζητητές: Κωστής Γκοτσίνας, Τζένη Λιαλιούτη	Διαπλάθοντας εργάτες: η Near East Relief και η εκπαίδευση των ορφανών προσφύγων της Μικράς Ασίας   Η Near East Relief Committee (Περίθαλψις Εγγύς Ανατολής, NER) υπήρξε μία από τις διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις που ανταποκρίθηκαν στις άμεσες ανάγκες των ανήλικων προσφύγων της Μικράς Ασίας ύστερα από τον αναγκαστικό και βίαιο ξεριζωμό τους το 1922. Το 1924, η NER κάλεσε εξωτερικούς εμπειρογνώμονες να επισκεφτούν τα ορφανοτροφεία της στην Ελλάδα και αλλού, να εκπονήσουν έρευνα για το έργο που επιτελούσε η οργάνωση στην περιοχή και να προτείνουν ένα «εποικοδομητικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα» με βάση τις παρατηρήσεις τους. Στην παρουσίαση θα εξεταστούν λεπτομερώς οι εκθέσεις των εμπειρογνωμόνων σε δύο επίπεδα: θα ανιχνευτούν οι ιστορικές καταβολές των προτάσεών τους υπό το πρίσμα της πρότερης εμπειρίας τους στις ΗΠΑ και των προσδοκιών που έτρεφαν για την Εγγύς Ανατολή· παράλληλα, θα ενταχθούν οι συγκεκριμένες προτάσεις στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας του Μεσοπολέμου. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι η εκπαιδευτική πολιτική της οργάνωσης λειτούργησε ουσιαστικά ως μια μεθοδευμένη διαδικασία κοινωνικής μηχανικής (social engineering) εντός του πλαισίου της διεθνούς ανθρωπιστικής αρωγής της εποχής, με σκοπό τη διάπλαση των παιδιών προσφύγων σε φτηνό εργατικό δυναμικό για τον βιομηχανικό τομέα και τη γεωργία.
Τετάρτη 6 Μαΐου 2026   Αργυρώ Γκάναλη   Συζητητές: Ηλίας Κολοβός, Γεράσιμος Παγκράτης	Μεταξύ της βενετικής και της οθωμανικής επικράτειας στο Ιόνιο πέλαγος: η μεθόριος ως ζώνη έκνομων δραστηριοτήτων, πληθυσμιακών μετακινήσεων και ανάδειξης πολιτικών αναγκαιοτήτων (α΄ μισό 17ου αιώνα)   Την πρώιμη νεότερη περίοδο το Ιόνιο πέλαγος αποτελούσε τη μεθόριο ανάμεσα στη Βενετία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στο πλαίσιο αυτό, συνέστησε πεδίο διεξαγωγής ναυμαχιών μεταξύ των δυο δυνάμεων και, μετά τη λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων, στρατιωτική ζώνη. Παράλληλα, όμως, λειτουργούσε ως χώρος μετακίνησης πληθυσμών, εμπορικής δραστηριότητας, θρησκευτικής και πολιτισμικής αλληλεπίδρασης, αλλά και δράσης περιθωριακών στοιχείων, κουρσάρων και πειρατών. Οι ενέργειες των τελευταίων απασχολούσαν την Πολιτεία του Αγίου Μάρκου και την Υψηλή Πύλη, με την καταστολή τους να προβλέπεται στις επίσημες συμφωνίες ανάμεσά τους.  Στόχος της παρούσας εισήγησης είναι η μελέτη βάσει βενετικών εγγράφων του 1628 των παραπάνω γνωρισμάτων της μεθορίου μέσα από τη δράση banditi, δηλαδή καταδικασμένων και εκτοπισμένων από τα εδάφη της Γαληνοτάτης. Η μετακίνηση των συγκεκριμένων προσώπων μεταξύ των βενετικών και των οθωμανικών περιοχών, η διασάλευση της έννομης τάξης στις βενετικές κτήσεις εξαιτίας της ληστρικής δραστηριότητάς τους, η δράση τους ως κουρσάρων, η ανοχή τους από τους τοπικούς οθωμανούς αξιωματούχους και η ενόχληση των βενετών αξιωματούχων συγκροτούν τον πρώτο άξονα της εξέτασης. Η εκμετάλλευση από την Πολιτεία του Αγίου Μάρκου αντιπαλοτήτων στο εσωτερικό του κόσμου του περιθωρίου, ώστε να λάβει πληροφορίες για τον εντοπισμό των banditi, και, κατόπιν αυτού, η μεταβολή των ποινών τους και η αξιοποίησή τους στον στρατό, τον στόλο και την εκτέλεση αμυντικών έργων συνθέτουν τον δεύτερο άξονα της πραγμάτευσης.
Τετάρτη 20 Μαΐου 2026   Άρης Σαραφιανός   Συζητήτριες: Άννα Μαρία Κάντα, Άννα Καρακατσούλη	Οικονομίες των αισθήσεων και γενεαλογίες του Υψηλού: βιοπολιτικές συγκρούσεις στο σώμα των γλυπτών του Παρθενώνα, Βρετανία περ. 1816   Η έλευση των γλυπτών του Παρθενώνα στη Βρετανία δημιούργησε πολώσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ τον στενό καλλιτεχνικό κόσμο της εποχής. Εκτείνονται σε ένα φάσμα από συγκρούσεις που περιλαμβάνουν επαγγέλματα, τάξεις, πολιτικά σώματα και καλλιτεχνικά ιδρύματα, τις βιοϊατρικές επιστήμες και τη δημόσια σφαίρα με τους θεσμούς της. Σε αυτή την εισήγηση, θα χαρτογραφήσω αυτές τις διαιρέσεις – τους πρωταγωνιστές, τα σημεία και το πολιτικό περιβάλλον οξυμένων αντιθέσεων όπου αυτές εκτυλίχθηκαν. Αυτή η «πολιτική κατάσταση της τέχνης», όπως ονομάζεται από συντελεστές της εποχής, δεν εξαντλείται στους γαλλοαγγλικούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς της περιόδου αλλά περιλαμβάνει, στο εσωτερικό, κρίσιμες συγκρούσεις μεταξύ αντεπαναστατικής αντίδρασης, ισχυρών μεταρρυθμιστικών προγραμμάτων και μιας αναδυόμενης ριζοσπαστικής αντι-δημόσιας σφαίρας. Κεντρικό διακύβευμα σε αυτές τις πολιτισμικές συγκρούσεις υπήρξαν οι αντιλήψεις για το νεωτερικό σώμα και ειδικά ταξικές, διεπαγγελματικές και διεπιστημονικές, αντιπαλότητες σχετικά με την ανατομία, τη φυσιολογία, τη βιοϊατρική θεωρία, τη συγκριτική ανατομία και τις αισθητηριακές λειτουργίες (sensorium). Ειδικότερα, στην ομιλία αυτή, μελετώ τη μετωπιαία σύγκρουση μεταξύ, από τη μία, των κυρίαρχων ησυχαστικών μοντέλων της ευγενούς κοινωνίας και, από την άλλη, των νεωτερικών οικονομιών μέγιστης αισθητηριακής διέγερσης ανερχόμενων αστικών στρωμάτων, όπως αυτή εκτυλίσσεται κατά την καυτή πρόσληψη των γλυπτών του Παρθενώνα. Αυτήν ακριβώς τη σύγκρουση τα γλυπτά μετέφεραν ακόμη και στο κέντρο του πολιτικού κατεστημένου, το Βρετανικό Κοινοβούλιο, το Βρετανικό Μουσείο, τους καλλιτεχνικούς, εκπαιδευτικούς και πολιτικούς θεσμούς, τα ανατομικά θέατρα και τις επιστημονικές συζητήσεις, τα περιοδικά και τον Τύπο της εποχής, τις γελοιογραφίες και αλλού. Η αντιπαλότητα αυτή μπορεί να περιγραφεί ως μία σύγκρουση ανάμεσα σε δύο αντικρουόμενες πολιτικές οικονομίες της ζωής. Η υποδοχή των γλυπτών θα παρουσιαστεί έτσι ως ένα κορυφαίο πολιτισμικό παράδειγμα ολοκλήρωσης των μεγάλων μετατοπίσεων στην κοινωνική εμπειρία του αισθητού, όπως αυτές εντοπίζονται ήδη από τον 18ο αιώνα και εξετάζονται στη μελέτη Η υπέροχη ιστορία του Πραγματικού: Ιατρική, αισθητηριακές πολιτικές και τέχνη στον 18ο αιώνα.
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026   Δημήτρης Μητσόπουλος   Συζητητής: Κωστής Γκοτσίνας	Λαθρεμπόριο και κινητικότητα στο Αιγαίο του Μεσοπολέμου   Στην ανακοίνωση εξετάζονται η λειτουργία και οι διαδρομές δικτύων λαθρεμπορίου στο Αιγαίο Πέλαγος κατά τον Μεσοπόλεμο, σε μια περίοδο βαθιών πολιτικών, οικονομικών και χωρικών ανακατατάξεων που ακολούθησαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Βάσει αρχειακού υλικού από την Ελλάδα, την Τουρκία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κοινωνία των Εθνών, διερευνάται το λαθρεμπόριο ως μια μορφή κινητικότητας και διασύνδεσης που αναπτύχθηκε όχι μόνο στο περιθώριο, αλλά συχνά σε συνάρτηση με τα νέα εθνικά σύνορα και τα αναδυόμενα ρυθμιστικά καθεστώτα. Εστιάζοντας στο Αιγαίο, μια περιοχή με μακρά ιστορία θαλάσσιου εμπορίου, πληθυσμιακών μετακινήσεων και πολυεθνοτικής συνύπαρξης, στην ανακοίνωση εξετάζεται πώς η Συνθήκη της Λωζάννης (1923), η ανταλλαγή πληθυσμών και η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 διαμόρφωσαν συνθήκες νομικής ασάφειας, οικονομικής πίεσης και διοικητικής αστάθειας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λαθρεμπορικές πρακτικές που αφορούσαν προϊόντα όπως ο καπνός, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ αναδύονται ως καθημερινές στρατηγικές επιβίωσης, διαμεσολάβησης και διασυνοριακής δραστηριότητας. Παρακολουθείται, επίσης, ένα ετερόκλητο φάσμα δρώντων –ναυτικοί, πρόσφυγες και διασπορικά υποκείμενα– και εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο οι πρακτικές τους διασταυρώνονταν με τις προσπάθειες κρατικού ελέγχου, τελωνειακής επιτήρησης και διεθνούς αστυνόμευσης. Παράλληλα, φωτίζονται οι εντάσεις ανάμεσα στις επίσημες πολιτικές καταστολής και η αποσπασματική εφαρμογή τους, όπως αυτή αποτυπώνεται σε αρχειακές αναφορές για διαφθορά, περιορισμένη κρατική ικανότητα και τοπικές μορφές συνενοχής. Μέσα από επιλεγμένες μικροϊστορικές περιπτώσεις, από πρακτικές μικρολαθρεμπορίου σε λιμάνια όπως η Θεσσαλονίκη και συνδέσεις με τα Δωδεκάνησα έως υποθέσεις που απασχόλησαν διεθνείς οργανισμούς, προσεγγίζεται το λαθρεμπόριο ως ένα πεδίο ανάλυσης των αμφίσημων σχέσεων μεταξύ κράτους, παράνομης οικονομίας και μετα-αυτοκρατορικών κληρονομιών στην Ανατολική Μεσόγειο του Μεσοπολέμου.
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026   Κατερίνα Ρομανένκο   Συζητήτριες: Κατερίνα Γαλάνη, Άντα Διάλλα	Το προξενικό δίκτυο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική Χερσόνησο   Η Ρωσική Αυτοκρατορία θεμελίωσε έδρες γενικών προξενείων, προξενείων και υποπροξενείων σε καίριες γεωγραφικές θέσεις της Ιταλικής Χερσονήσου προκειμένου να διεκπεραιώσει τους πολιτικούς και οικονομικούς της στόχους. Ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα, η ρωσική ηγεσία επιθυμούσε να καταστήσει την αυτοκρατορία της ένα κράτος σύγχρονο για την εποχή του με δικαίωμα παρουσίας και συμμετοχής στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Ένα τέτοιο εγχείρημα θα ενισχυόταν με την ανάπτυξη του ρωσικού εξωτερικού εμπορίου και την άσκησή του χωρίς τη συνδρομή των ευρωπαίων μεσαζόντων. Έτσι, τα ρωσικά προξενεία που ιδρύθηκαν σε πόλεις με σημαντικά εμπορικά λιμάνια επρόκειτο να συμβάλουν στην εξυπηρέτηση των αναγκών των προσώπων εκείνων που εμπορεύονταν ως ρώσοι υπήκοοι. Στην παρουσίαση θα αναλυθεί ο τρόπος οργάνωσης των ρωσικών προξενείων. Θα εξεταστούν, επίσης, αφενός η φυσιογνωμία των πόλεων εκείνων που κρίθηκαν από τους Ρώσους κατάλληλες για να φιλοξενήσουν έδρες ρωσικών προξενικών αρχών και αφετέρου το προφίλ των προσώπων που τα στελέχωσαν. Η παρουσίαση στηρίζεται σε έρευνα που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της διδακτορικής μου διατριβής με τίτλο «Ρωσικά προξενεία στην Ιταλική Χερσόνησο: η περίπτωση της Βενετίας (1710-1821)», η οποία εκπονείται στο Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας (ΕΚΠΑ) με χρηματοδότηση του ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ. (4η Προκήρυξη υποτροφιών για ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ. για Υποψήφιους/-ες Διδάκτορες, Α.Α. 10727).