Συναντήσεις - συζητήσεις

Αρχική » Δραστηριότητες » Συναντήσεις - συζητήσεις
Η ΕΜΝΕ οργανώνει από το 1975 στα Γραφεία της, ανά δεκαπενθήμερο περίπου και ημέρα Τετάρτη, δημόσιες ομιλίες-συζητήσεις σε θέματα νεοελληνικού κυ­ρίως ενδιαφέροντος. Πλήρες χρονικό των συναντήσεων αυτών από το 1975 μπορείτε να δείτε εδώ. Οι δεκαπενθήμερες συναντήσεις πήραν από το 1977 και ύστερα, τη μορφή ομιλιών σε ειδικά θέ­ματα. Βασική επιδίωξη της ΕΜΝΕ είναι οι ανακοινώσεις να έχουν, κατά το δυνατόν, σεμιναριακό χαρακτήρα: να αναφέρονται δηλαδή σε ένα συγκεκριμένο θέμα, νεοελληνικού ή ιστοριογραφικού γενικά ενδιαφέροντος, το οποίο αποτελεί αντικείμενο μελέτης του ομιλη­τή, και να επιτρέπουν τον διάλογο με το ακροατήριο. Το πρό­γραμμα των ομιλιών καταρτίζεται από την Επιτροπή Παρουσιά­σεων, η οποία αναζητά τους ομιλητές στον κύκλο των νεοελληνι­στών, με την ευρεία έννοια του όρου, αλλά και στον χώρο των ιστορικών γενικά και των επιστημόνων με ιστοριογραφικά ενδια­φέροντα. Επιδίωξη της Επιτροπής είναι να αντιπροσωπεύονται στο πρόγραμμα, κατά το δυνατόν, όλοι οι τομείς της ιστορικής επιστήμης.

Οι ομιλίες έχουν συνήθως τον χαρακτήρα της παρουσίασης μιας ερευνητικής εργασίας «εν τω γίγνεσθαι», χωρίς να αποκλείον­ται βέβαια και οι παρουσιάσεις ολοκληρωμένων εργασιών. Στόχος της Εταιρείας πάντως είναι οι ομιλίες να μην είναι εξαντλητικές και να επιτρέπουν τη συμμετοχή του ακροατηρίου. Η διαδικασία που ακολουθείται είναι συνήθως η ακόλουθη: Ο ομιλητής παρου­σιάζει σε γενικές γραμμές το θέμα του, που μπορεί να είναι και αντικείμενο διδακτορικής διατριβής, τις μεθοδολογικές επιλογές του, τα προβλήματα που συναντά στην έρευνα και τη μελέτη του θέματός του και τους τρόπους με τους οποίους προσπάθησε να τα αντιμετωπίσει. Ακολουθεί συζήτηση πάνω στα ζητήματα που έθε­σε ο ομιλητής και αναζητούνται μέσα από τον διάλογο εναλλα­κτικοί δρόμοι για την αντιμετώπιση των θεωρητικών και ερευνη­τικών προβλημάτων. Η παρακολούθηση των ομιλιών από το ακροα­τήριο και η συμμετοχή του στη συζήτηση διευκολύνεται απο μι­κρές περιλήψεις ή άλλα σχετικά κείμενα που o εισηγητής μοιρά­ζει πριν από την ομιλία του. Παράλληλα με τις ομιλίες αυτές, γίνονται συλλογικές παρουσιάσεις ερευνητικών εργασιών και ανοι­χτές συζητήσεις πάνω σε ποικίλα θέματα και προβλήματα της σύγχρονης ιστοριογραφίας.

Από το φθινόπωρο του 2003 όταν καταρτίζεται το πρόγραμμα των παρουσιάσεων, ορίζονται για κάθε μία από αυτές ένας, δύο ή και περισσότεροι "συζητητές", ειδικοί δηλαδή κατά τεκμήριο ερευνητές, οι οποίοι με τις παρατηρήσεις και τις παρεμβάσεις τους, όταν ο ομιλητής τελειώσει, συμβάλλουν στο να ακολουθήσει μία δημιουργική συζήτηση.

Αν είσαι ερευνήτρια/ερευνητής και θέλεις να παρουσιάσεις τη δουλειά σου στο πλαίσιο των συναντήσεων της ΕΜΝΕ, ή αν θέλεις να προτείνεις οτιδήποτε σχετικό με τις συναντήσεις-συζητήσεις, στείλε μας ένα μήνυμα από εδώ, δίνοντας όλες τις απαραίτητες πληροφορίες (ιδιότητα, θέμα, πλαίσιο της έρευνας).


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ


                                                             ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2019-ΙΟΥΝΙΟΣ 2019
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΟΜΙΛΗΤΕΣ-ΣΥΖΗΤΗΤΕΣ ΘΕΜΑ - ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τετάρτη, 
13.2.2019

Λάμπρος  Μπαλτσιώτης

Συζητητές: Λεωνίδας Εμπειρίκος, Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης   

                  Μουσουλμανικές κοινότητες στην Ελλάδα (1833-1881):Η ετερότητα στο νεοπαγές κράτος

Το παράδοξο της παραμονής λίγων χιλιάδων μουσουλμάνων στην Εύβοια μετά το 1833, και παρά τη σταδιακή μείωσή τους, φέρνει το κράτος όσων «πιστεύουσιν εις Χριστόν» αντιμέτωπο με τη διαχείριση ενός ζητήματος μάλλον αναπάντεχου. Πέραν των λίγων ισραηλιτών, οι μέχρι πρότινος ένοπλοι αντίπαλοι οθωμανοί, προστατευόμενοι της Πύλης, συμβιώνουν με τους πολίτες του νέου κράτους. Ηγεσία και διοικητικά στελέχη του μικρού βασιλείου, προσπαθούν από τη μια να δηλώσουν την πίστη τους στις αρχές του διαφωτισμού και να τηρήσουν τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας και από την άλλη να συνδιαλλαγούν με τις παλαιές και νέες τοπικές ελίτ και να διαχειριστούν τις προσδοκίες του πληθυσμού. Από τη μια θέλουν να αποτινάξουν το οθωμανικό νομικό οικοδόμημα, από την άλλη αδυνατούν να λειτουργήσουν χωρίς αυτό.

Από το αρχειακό υλικό προκύπτει μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πραγματικότητα: τόσο περί της απουσίας φόβου στον μουσουλμανικό πληθυσμό, όσο ιδίως της διαχείρισης από τη μεριά του αδύναμου κρατικού μηχανισμού. Αναδεικνύονται δε οι ιδέες αυτών που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε πολιτικές και διοικητικές ελίτ. Εκτός από το γενικότερο ενδιαφέρον για τη δυνατότητα εφαρμογής των αποφάσεων της διοίκησης και του αν η στάση της διαφοροποιείται αναφορικά με τους μουσουλμάνους, το υλικό μάς επιτρέπει να ανιχνεύσουμε πώς δρούσαν οι κοινότητες, τόσο οι μουσουλμανικές (ιδίως η μακροβιότερη της Χαλκίδας) όσο και οι χριστιανικές (πρόσφυγες και λίγοι ντόπιοι στην περίπτωση της Χαλκίδας). Μερικές δεκαετίες αργότερα, η αποδεκατισμένη κοινότητα της Χαλκίδας, λίγο πριν πεθάνει, θα χρησιμοποιηθεί ως «παράδειγμα» του πρότυπου βασιλείου στην προσπάθεια επέκτασής του προς βορράν.

Τετάρτη, 27.2.2019

Κωστής Γκοτσίνας

 

Συζητητές: Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Δημήτρης Πλουμπίδης

 


 

              Ένα τελευταίο ποτήρι; Αλκοόλ και αντιαλκοολισμός στην Ελλάδα (1870-1940)

Σημαντικό προϊόν της γεωργικής και βιομηχανικής παραγωγής, πολύτιμο εξαγωγικό και εισαγωγικό αγαθό, αντικείμενο φορολόγησης, διατροφικό συμπλήρωμα, αναπόσπαστο μέρος θρησκευτικών και κοινωνικών τελετουργιών, το αλκοόλ στις διάφορες μορφές του διαπλέκεται ποικιλοτρόπως με τη ζωή των ανθρώπινων κοινωνιών. Εξίσου πολύπλευρο είναι και το ενδιαφέρον που παρουσιάζει για την ιστορία, την ανθρωπολογία ή την κοινωνιολογία. Η παρούσα ανακοίνωση εστιάζει στην ελληνική περίπτωση και στην ανάδυση ενός αντιαλκοολικού λόγου στο γύρισμα και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Ο καταγγελτικός αυτός λόγος αρθρώθηκε σε ένα πλαίσιο, το οποίο οπωσδήποτε ευνοούσε την κατανάλωση και την παραγωγή αλκοόλ: προώθηση της τοπικής βιοτεχνίας και βιομηχανίας οίνου και οινοπνεύματος, για να απορροφηθεί το πλεόνασμα της σταφιδοπαραγωγής, διαδεδομένες κοινωνικές πρακτικές και ιατρικές χρήσεις, αλλά και εμφάνιση νέων καταναλωτικών τάσεων. Από την άλλη μεριά, όσες και όσοι στρατεύτηκαν κατά του αλκοόλ από διάφορες θέσεις (γιατροί και ψυχίατροι, φεμινίστριες, σοσιαλιστές κ.ά.) προωθούσαν μέσω των δημόσιων παρεμβάσεών τους όχι μόνο ένα πρότυπο «εγκράτειας», αλλά και ένα συνολικότερο όραμα για την ελληνική κοινωνία, μαζί με τη δική τους επαγγελματική, κοινωνική ή πολιτική ατζέντα. Ωστόσο, τα επιχειρήματα του αντιαλκοολικού λόγου παρουσίαζαν διαφοροποιήσεις ως προς την ένταση και τον χαρακτήρα τους, γεγονός που αποδυνάμωνε ένα ούτως ή άλλως ανομοιογενές μέτωπο κατά του αλκοόλ. Τελικά, οι διαφοροποιήσεις αυτές και προπαντός οι οικονομικές, δημοσιονομικές, πολιτισμικές και ακαδημαϊκές συνθήκες που επικρατούσαν στην Ελλάδα στις αρχές του 20ού αιώνα εξηγούν, όπως επιχειρεί να δείξει η ανακοίνωση, γιατί ο αντιαλκοολικός λόγος παρέμεινε μάλλον περιθωριακός σε σχέση με άλλες χώρες, έχοντας περιορισμένη απήχηση και επίδραση στη χάραξη δημόσιων πολιτικών.

Τετάρτη, 13.3.2019

Κατερίνα Γαρδίκα

Συζητήτριες: Δέσποινα Καρακατσάνη, Ευγενία Μπουρνόβα

 


 

Γιατί μαίες;

Στην νεότερη ιστοριογραφία η μελέτη των μαιών αναπτύσσεται γύρω από πληθώρα προσεγγίσεων στο πλαίσιο της κοινωνικής ιστορίας τόσο των γυναικών ευρύτερα, όσο και της υγείας τους ειδικότερα. Η παρουσίαση επικεντρώνεται στη θέση των μαιών μέσα στον κόσμο των γυναικών κάτω από το πρίσμα της εμπιστοσύνης, της αυθεντίας και της διαχείρισης του γυναικείου σώματος. Η δραστηριότητά τους όμως λαμβάνει χώρα στην ιδιωτική σφαίρα, τη δημόσια και τη διασταύρωσή τους.  Οι πολιτείες, από την πλευρά τους, δημιούργησαν θεσμικά εργαλεία μέσω των οποίων οργάνωσαν τον έλεγχο της συμπεριφοράς των μαιών αλλά και ενίσχυσαν την κοινωνική τους δύναμη, άλλοτε αναθέτοντάς τους τη δική τους εκπαίδευση και άλλοτε υποτάσσοντας την εκπαίδευσή τους στους ιατρούς. Η μοναδικότητα ως προς το είδος της γνώσης που το κοινωνικό της περιβάλλον θεωρούσε ότι κατείχε η μαία, την τοποθετούσε σε κάποιο σημείο του φάσματος που εκτεινόταν από την επιστημονική γυναικολογία της εποχής της έως τα όρια της μαγείας, με βλέμμα, επομένως, που μπορούσε να κυμαίνεται από τον θαυμασμό ώς την καχυποψία. Η μαία, δηλαδή, μπορούσε να είναι ένα πρόσωπο υψηλού κοινωνικού κύρους χάρη στις εξειδικευμένες υπηρεσίες της στο πεδίο της αναπαραγωγής. Μπορούσε, όμως, να βαρύνεται και με υποψίες παραβατικότητας.

Τετάρτη, 3.4.2019

Στέλλα Χατζοπούλου

 

Συζητήτριες: Δήμητρα Λαμπροπούλου, Μαρία Παπαθανασίου

 

Παιδιά στα ορυχεία και στις καπνοδόχους:

Προσλήψεις της παιδικής εργασίας στην Αγγλία (τέλη 18ου - μέσα 19ου αι.)

Η παιδική εργασία αποτέλεσε έναν από τους βασικούς μοχλούς της βρετανικής οικονομίας και καίρια συνιστώσα της εργατικής δύναμης ιδιαίτερα κατά τον ύστερο 18ο και πρώιμο 19ο αιώνα. Η αγγλική κοινωνία κλήθηκε να αντιμετωπίσει το κομβικό ζήτημα της τακτικής παιδικής εργασίας, δίνοντας έμφαση στη βελτίωση των εργασιακών συνθηκών. Στην παρούσα ανακοίνωση εξετάζεται η παιδική εργασία στα ορυχεία και στις καπνοδόχους από τη δεκαετία του 1780 έως τη δεκαετία του 1840. Οι ομοιότητες και οι διαφορές που παρουσιάζουν τα δύο επιλεγμένα παραδείγματα παιδικής εργασίας καθιστούν δυνατή την αντιστικτική εξέτασή τους, η οποία αποσκοπεί στην προσέγγιση των διαφορετικών προσλήψεων της παιδικής εργασίας από μία άλλη οπτική. Μέσα από δημοσιεύματα στον Τύπο, νομοθετικές ρυθμίσεις, έργα λόγιας και λαϊκής λογοτεχνίας, καθώς και τη δευτερεύουσα βιβλιογραφία, εξετάζονται ειδικότερα: πρώτον, οι συνθήκες της εργασίας και η εμπειρία των παιδιών στα ορυχεία και τις καμινάδες· δεύτερον, η εξέλιξη των απόψεων της μεσοαστικής και ανώτερης τάξης σχετικά με την παιδική ηλικία και εργασία· τρίτον, οι τρόποι με τους οποίους προσλαμβάνονται οι εργασιακές ταυτότητες των ανήλικων ανθρακωρύχων και καπνοδοχοκαθαριστών.

Τετάρτη, 17.4.2019

Ανδρέας Κοφινάκης

 

Συζητήτριες: Νικολέτα Γιαντσή, Φωτεινή Ντάνου

 

Κοινωνικές όψεις του αιρετικού φαινομένου στον δυτικό Μεσαίωνα

Τα πρώτα μεσαιωνικά αιρετικά φαινόμενα στη Δύση εμφανίζονται σποραδικά –στον χώρο και τον χρόνο– κατά τον 11ο αι. και για τους επόμενους τέσσερις αιώνες εκδηλώνονται ποικιλότροπα και σε πλήρη συνάρτηση με τις ευρύτερες κοινωνικές εξελίξεις της περιόδου· εξελίξεις, που αποτελούν το υπόβαθρο της σύγχρονης Ευρώπης, όπως η ανάδυση των πόλεων, η συγκρότηση εθνικών βασιλείων, η επικράτηση της εκχρηματισμένης οικονομίας και η εμπέδωση της παπικής εξουσίας. Χωρίς να αποδεχθούμε, πλήρως, την ιστοριογραφική προσέγγιση του γάλλου ιστορικού της σχολής των Annales, Georges Duby, σύμφωνα με την οποία η μεσαιωνική αίρεση υπήρξε κατ’ εξοχήν αντίσταση των καταπιεσμένων στην εγκαθίδρυση των ποικίλων μεσαιωνικών μορφών εξουσίας, την ίδια στιγμή, ωστόσο, θα την προσεγγίσουμε μέσα και από τη σύντομη παρουσίαση των διάφορων μεσαιωνικών αιρετικών φαινομένων ως μια «ιδεολογία της αμφισβήτησης», η οποία έχει ξεκάθαρα θρησκευτική αφετηρία, διαθέτει εν τούτοις σαφέστατες κοινωνικές συνεπαγωγές και προεκτάσεις, σύμφωνα και με το έργο των κοινωνικών ιστορικών Barbara Rosenwein και Robert Lerner μεταξύ άλλων. Θα σταθούμε, κυρίως, στην ανάδειξη κοινωνικών ή ακόμα και πολιτικών αιτημάτων, τα οποία εγκολπώθηκε ο αιρετικός λόγος της περιόδου, επιχειρώντας την ερμηνεία της ευρύτερης σχέσης του θρησκευτικού με το κοινωνικό και το πολιτικό στη μεσαιωνική Δύση και η οποία θα αναδειχθεί σε καταλύτη της ευρωπαϊκής ιστορίας κατά τη Μεταρρύθμιση. Τέλος, θα μας απασχολήσει και θα τεθεί ως υπόθεση μελλοντικής έρευνας η βυζαντινή «αιρετικότητα» της ίδιας περιόδου σε μια απόπειρα συγκριτικής μελέτης των δύο ιστορικών τόπων.

Τετάρτη, 8.5.2019

 

Σωκράτης Πετμεζάς
Συζητητές: Αλέξης Φραγκιάδης, Χρήστος Χατζηιωσήφ

 

Αγροτικό ζήτημα και αγροτική μεταρρύθμιση στην Οθωμανική και μετα-οθωμανική επικράτεια: συγκλίνουσες ή αποκλίνουσες διαδικασίες;

Η μεταρρύθμιση των έγγειων σχέσεων και οι σχετικές πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις που εκδηλώθηκαν γύρω από το λεγόμενο «αγροτικό ζήτημα» έχει μελετηθεί κατά περίπτωση και αποσπασματικά, ως μια σειρά από πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις ή έγγειους μετασχηματισμούς. Επιπλέον, παρότι τόσο η Ελλάδα όσο και τα άλλα Βαλκανικά κράτη και η Τουρκία, προήλθαν από την ίδια οθωμανική αυτοκρατορική μήτρα, ελάχιστες συγκριτικές συσχετίσεις έγιναν μεταξύ των αντίστοιχων φαινομένων, ενώ η Οθωμανική-Τουρκική περίπτωση έχει αναδειχθεί, ρητά ή άρρητα, ως ο εθνικός αντίποδας για κάθε βαλκανική χώρα. Η παρουσίαση θα επιχειρήσει να υπονομεύσει, εν μέρει τουλάχιστον, αυτή την αντίληψη και να επισημάνει ότι, κατά τον 19ο και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, τόσο τα Βαλκανικά κράτη όσο και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε συνθήκες ταχύτατης εμπορευματοποίησης της παραγωγής και των παραγωγικών σχέσεων, επιχείρησαν με παράλληλο τρόπο να αντιμετωπίσουν το κοινό πρόβλημα του μετασχηματισμού των υπαρκτών επάλληλων ιδιοκτησιακών σχέσεων στην ύπαιθρο με τρόπο που να διευκολύνει την αύξηση των δημοσίων φορολογικών 
εσόδων, να ενισχύσει την νομιμότητα της κεντρικής εξουσίας και να υπονομεύσει ή να ελέγξει την ισχύ των τοπικών ή/και των γεωπολιτικών ανταγωνιστών της.

Τετάρτη, 
5.6.2019

Βαγγέλης Σαράφης

 

Συζητητές: Χρήστος Λούκος, Βάσω Σειρηνίδου

 

Έλεγχος και δημόσια οικονομικά: η Επιτροπή επί των εθνικών λογαριασμών
(1826 – 1827)  

Τον Απρίλιο του 1826 η Γ΄ Εθνοσυνέλευση αποφάσισε τη συγκρότηση λογιστικής επιτροπής, της Επιτροπής επί των εθνικών λογαριασμών, η οποία όφειλε να ελέγξει το σύνολο των δημόσιων λογιστικών καταστίχων από την έναρξη της Α΄ Περιόδου της Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδος (Ιαν. 1822) έως και την ανάληψη καθηκόντων από τη Διοικητική Επιτροπή (Απρ. 1826). Η λογιστική επιτροπή ύστερα από έναν χρόνο λειτουργίας κατέθεσε το πόρισμά της, τον Απρίλιο του 1827 στην Γ΄ κατ’ επανάληψη Εθνοσυνέλευση. Η ολιγοσέλιδη αναφορά της, δημοσιευμένη ήδη τον 19ο αιώνα από τον Ανδρέα Μάμουκα, αποτέλεσε βασική πηγή τεκμηρίωσης για την ελληνική ιστοριογραφία που ασχολήθηκε με τα δημόσια οικονομικά του Αγώνα και συνέβαλε αποφασιστικά στη διατύπωση ερμηνειών που στο κέντρο τους τοποθέτησαν έννοιες όπως η διαφθορά ή οι καταχρήσεις.

            Μέσα από την απάντηση σε μία βεντάλια ερωτημάτων, θα επιχειρηθεί να μετατεθεί η προβληματική από τις πληροφορίες, που μας προσφέρει το ίδιο το πόρισμα, στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της επιτροπής. Έτσι θα διερευνηθεί το πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου αυτή συγκροτήθηκε και λειτούργησε, ο τρόπος με τον οποίο εργάστηκε, καθώς και οι τυχόν διαφωνίες που αναδείχθηκαν κατά τη διάρκεια λειτουργίας της. Ακόμη μέσα από τη διερεύνηση της σύνθεσής της θα αναζητηθούν οι γνωστικές και εμπειρικές προϋποθέσεις των μελών της για τη διεκπεραίωση ενός τέτοιου έργου. Η προσέγγιση τέτοιων ζητημάτων ανοίγει μία ακόμη οπτική για την πληρέστερη κατανόηση της διαδικασίας συγκρότησης δημοσιονομικών θεσμών κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. 

Oι συναντήσεις-συζητήσεις γίνονται στα γραφεία της Eταιρείας, Zωσίμου 11 (κάθετος Λασκάρεως) και είναι δημόσιες. Aρχίζουν στις 8.00 το βράδυ.

EΠITPOΠH ΣYNANTHΣEΩN-ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ:

 Άννα Αθανασούλη (ath_anna@hotmail.com), Μαρία Αρβανίτη (marvaniti@hotmail.com), Δημήτρης Γαρρής (dimi17@windowslive.com), Κατερίνα Δέδε (kdede@eie.gr), Βαγγέλης Καραμανωλάκης (karamanolakis@askiweb.gr), Μαριτίνα Λεοντσίνη  (maritinaleontsini@gmail.com), Μαργατίτα Λιάγκα (margarita.liaga@hotmail.com),  Ίκαρος Μαντούβαλος  (ikmadou@yahoo.gr), Κώστας Μέκκας (k.mekkas@yahoo.com),  Πασχάλης Φιλιππάκης (paschalis.filippakis@gmail.com), Βαγγέλης Σαράφης (vagsar@hotmail.com), Μιχάλης Φέστας (michfest@hotmail.com), Φιλίππα Χορόζη (filippa.chorozi@gmail.com)

Αν θέλετε το πρόγραμμα σε αρχείο pdf, κάντε κλικ εδώ παρακάτω αριστερά, στο κουμπί Κατέβασμα αρχείου 

Χρονικό των συναντήσεων-συζητήσεων από το 1975

 
Κατέβασμα αρχείου
Τελευταία νέα
Επόμενη συνάντηση-συζήτηση, 8.5.2019
03/04/2019
Επόμενη συνάντηση-συζήτηση, 8.5.2019
Νέο πρόγραμμα συναντήσεων-συζητήσεων
07/02/2019
Δημοσιεύθηκε το νέο πρόγραμμα συναντήσεων-συζητήσεων (Ιανουάριος 2019-Ιούνιος 2019)